Góðan og blessaðann daginn landsmenn nær og fjær. Eftir sólarhrings brælu var trollinu kastað í nótt og erum við enn að toga. Ekki hefur veitustjóri aflað sér upplýsinga um aflaútlið nú í morgunsárið en veður er orðið sæmilegt. Nú þegar loðnuveiðar standa sem hæst eru 24 íslensk skip á loðnuveiðum og ein 15 norsk innan lögsögunnar í einu. Af þessum 24 Íslensku skipum eru 7 skip sem eru smíðuð í kring um 2000, hin eru eldri og þá flest mikið eldri eða smíðuð eftir 1960 Þau norsku skip sem hafa verið á loðnumiðunum eru flestöll smíðuðum og eftir 2000 og eru orðin gömul á norskan mælikvarða. Þessi skip eru norðmenn óðum að endurnýja meðan Íslenskir útgerðarmenn eru ekki einu sinni farnir að hugsa á þá áttina. Íslensk sjávarútvegsfyrirtæki hafa vilja og metnað til að framleiða úrvals vöru en til þess þurfa menn líka úrvals hráefni. Í þjóðfélaginu eru eðlilega uppi kröfur um að hámarks verðmæti úr hverju kílói fisks. Hvernig er hægt að framleiða vöru í hæsta gæðaflokki ef hráefnið er ekki fyrsta flokks? Nú er það svo að það eru fjölmargir þættir hafa áhrif á gæði hráefnisins frá veiðum til og með löndunar. Til dæmis skiptir lengd togtíma miðað við sjávarhita og aflamagn, dæling um borð, móttaka afla, kæling í lestum, magn kælivatns, og svo mætti lengi telja, verulegu máli. Til þess að ná sem bestum vinnubrögðum við vinnuna um borð, verður vinnuaðstaðan að vera til staðar, það segir sig sjálft að mikill munur er á vinnuaðstöðu um borð í áratuga gömlu skipi eða fárra ára skipi. Nú er það ekki svo að þessi gömlu skip séu óbreytt. Öll gömlu skipin hafa gengið í gegn um verulegar endurbætur og breytingar, stafna á milli, en eftir sem áður er alltaf eftir hluti að því gamla sem takmarkar endurbygginguna, breytingarnar og þar með vinnuaðstöðuna, svo að við tölum nú ekki um eldsneytisnotkunina. Við skulum ekki heldur gleyma því að skipin eru annað heimili sjómanna, þar sem þeir dvelja allan sólarhringinn við leik og störf. Æði oft er aðstaðan ekki neitt sérstök, loftræsting, hávaði, og fl. sem ekki þætti boðlegt í landi. Er þá sama þótt útgerðaraðilinn sé allur af vilja gerður til að bæta aðbúnaðinn, hönnun skipanna er áratuga gömul og sumum hlutum verður ekki breytt með nettengingum, gervihnattadiskum eða GSM sambandi. Það hlýtur að vera mikið áhyggjuefni í framtíðinni hve Íslenski fiskiskipaflotinn er orðinn gamall og úr sér genginn. Núna held ég að aðeins eitt skip sé á lokastigum nýsmíði fyrir Íslendinga en ekkert þar fyrir utan. Sem dæmi, er HB Grandi með 12 skip í útgerð, yngsta skipið er frá 2001 hin eldri. Ef við gæfum okkur að fyrirtækið myndi endurnýja skip á 10 ára fresti sem er þó styttri tími en er núna frá því yngsta skipið kom nýtt til landsins. Þá tæki það fyrirtækið 120 ár að endurnýja flotann og skipin sem nú eru komin til ára sinna væru þá orðin nokkuð gömul þegar þeim yrði skipt út. Okkar fyrirtæki er hér bara sem dæmi, ástandið er vafalaust síst betra hjá mörgum öðrum fyrirtækjum hringinn í kring um landið. Meðan misvitrir þingmenn karpa um kvótafrumvörp og auðlindagjöld, er útgerðinni haldið í óvissu sem veldur því að mjög takmarkaðar framfarir og þróun verður í okkar fiskiskipaflota sem eldist og slitnar með hverju árinu. Á sama tíma eru uppi miklar kröfur um aukna arðsemi og aukið útflutningsverðmæti, sem er jú undirstaða velsældar á Íslandi. Það hlýtur að vera krafa allra Íslendinga að sjávarútvegurinn búi við þær aðstæður að hann geti skilað hámarks arði á eðlilegan máta, en það gerir hann ekki nema með nýjustu tækni og fullkomnustu tækjum. Eros.StaaloyLeinebjörn.Myndir af neti.Veitustjóri vakkar fyrir sig og kveður.............................BK...................